Zaćma starcza

Zaćma starcza jest najczęstszą odmianą tego schorzenia. Dotyka w szczególności ludzi, w zależności od opracowania i badań, od 60 lub 65 roku życia. Choroba związana jest z naturalnym niszczeniem soczewki z powodu jej zużycia i starości:

  • starszy organizm nie produkuje już tak regularnie białek budujących soczewkę
  • następuje silna denaturacja białek
  • wyprodukowane białka mają strukturę zmniejszającą ich sposobność do rozpuszczania się w wodzie
  • wolne rodniki uszkadzają z wiekiem włókna soczewki

Dodatkowo szansa na zachorowanie zwiększa się u osób starszych chorych na cukrzycę, przyjmujących niektóre silne leki i steroidy oraz narażonych na kontakt z promieniowaniem rentgenowskim.

U osób starszych w zaawansowanym stadium zaćmy widoczna jest bardzo dobrze szarobiała "błonka" przykrywająca źrenicę. Z innych objawów występuje oczywiście pogorszenie widzenia, szczególnie ostrości widzenia oraz światłowstręt.

Leczenie zaćmy u osób starszych wygląda podobnie, jak u innych pacjentów. Z początku choremu podaje się krople do oczu przeciw zaćmie, a następnie niestety konieczne jest wykonanie operacji.

Zaćmę starczą dodatkowo dzieli się na dwa odrębne rodzaje w zależności od lokalizacji rozwoju zniszczenia soczewki:

  • zaćma podtorebkowa czaszowata - zmętnienie występuje pod tylną torebką soczewki; przebieg choroby jest wolniejszy, ale niestety bardziej zaostrzony
  • zaćma korowa - zmętnienie występuje na powierzchni soczewki; w przebiegu na początku nie zaburza tak mocno zdolności widzenia